POLexit – skąd właściwie mielibyśmy wyjść?

Przez analogię do BREXIT-u ukuł się termin POLEXIT. Ale ta analogia jest nieuzasadniona. Mamy do czynienia z zupełnie innymi zjawiskami i procesami społecznymi. Chociaż jest kilka rzeczy, które z nazwy wydają się podobne, to są one nieistotne, jeżeli opisujemy zjawiska całościowo.

Zacznijmy jednak od tych podobieństw, żeby później przejść do tego, co ważne – do różnic. Głównym chyba podobieństwem jest to, że cały ten proces dzieje się wbrew świadomej woli społeczeństwa. No i to jeszcze, że ten „exit” – „wyjście” – w obu przypadkach dotyczy wyjścia z jakiejś wspólnoty. Można dodać jeszcze jedno podobieństwo – i w UK i w Polsce te procesy opierają się na populistycznej ideologii i kłamliwych hasłach, w dodatku głoszonych u nas z żarliwością porównywalną z hasłami chińskiej rewolucji kulturalnej. Tutaj jednak już znaczące podobieństwa się kończą.

Popatrzmy zatem na różnice.

W UK populiści doprowadzili do referendum – demokratycznego mechanizmu – żeby uzyskać poparcie dla swojego projektu.

W Polsce nikt na razie nie pyta obywateli o zdanie, a opinię obywateli znaną z badań instytutów naukowych rządzący pomijają, wykazując swoją pogardę dla demokratycznych mechanizmów.

Brytyjscy zwolennicy wyjścia otworzyli debatę w przestrzeni publicznej zakładając, że kluczem jest przekonanie „suwerena”. Polscy zwolennicy wyjścia unikają tematu wyjścia, bo ich celem nie jest przekonanie kogokolwiek, ale oszukanie. Doprowadzenie do „niekorzystnego rozporządzenia swoim głosem”. Nietrudno zauważyć, że o ile partia rządząca uzyskała największe poparcie ze startujących w wyborach ugrupowań, to poparcie dla uczestnictwa w Unii Europejskiej do niedawna było w Polsce prawie pięciokrotnie większe (88% poparcia dla UE wobec 18% poparcia dla PiS w ostatnich wyborach).

Brytyjczycy, kiedy zapadła decyzja o wyjściu, podjęli negocjacje. Bardziej lub mniej udanie, ale prowadzą rozmowy i starają się porozumieć. Polscy „exiterzy” nie prowadzą negocjacji. Unikają jasnego zdefiniowania tego, o co im chodzi. Tych, z którymi powinni rozmawiać, wolą obrażać.

Nie stosują przyjętych w cywilizowanym świecie reguł.

Są różnice zasadnicze i ostateczne, które powodują, że porównywanie BREXIT-u z POLEXIT-em nie jest uzasadnione.

Otóż BREXIT to wyjście Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. Opuszczenie międzynarodowej wspólnoty przez demokratyczne państwo na podstawie decyzji jego obywateli. Polexit byłoby to opuszczenie wspólnoty przez niedemokratyczne państwo, jeżeli nie wbrew, to według nie w pełni świadomej woli jego obywateli. W efekcie Brexitu obywatele UK stracą przywileje obywateli wspólnoty najwyżej rozwiniętych państw, nie tracąc niczego ze swoich praw obywatelskich. Polacy po wyjściu z Unii Europejskiej straciliby traktatowe gwarancje obywatelskich praw , już dziś mocno nadwerężonych nieprzestrzeganiem konstytucji , głównie w dziedzinie sądownictwa.

BREXIT to przedsięwzięcie prawne i częściowo ekonomiczne. POLEXIT to przedsięwzięcie cywilizacyjne i kulturowe.

Wielka Brytania to mocarstwo atomowe, usytuowane na wyspie, oddalone od niebezpiecznych stref w Europie.

Polska jest krajem buforowym, z bezpośrednią granicą z Rosją w regionie kaliningradzkim, i z długą granicą z Ukrainą, krajem w stanie wojny z Rosją. Polexit narazi Polskę na poważne ryzyko geopolityczne .

Brexit – koszmar Europy i samych Brytyjczyków

Brexit - koszmar Europy i samych Brytyjczyków

Na zaproszenie organizatorów marszu Anti-Brexit, ówczesny przewodniczący KOD, Mateusz Kijowski, przemawiał na wielkiej manifestacji, która w 25 marca br. odbyła się w stolicy Anglii.
Zarówno kolejność przemówień (po byłym premierze Wielkiej Brytanii Nicku Cleggu, a przed wystąpieniem posła Partii Pracy Dawida Lammy’ego), jak i odbiór wystąpienia pokazał, że masowy ruch społeczny w Polsce jest doceniany za dotychczasową działalność. Mateusz Kijowski był jedynym przedstawicielem z naszego regionu na stutysięcznej manifestacji. Przekazał Brytyjczykom wiedzę o zagrożeniach demokracji w Polsce, łącząc to z ich protestem przeciwko Brexitowi. Jego ustami wykrzyczeliśmy, że nie chcemy opuścić rodziny europejskiej w odróżnieniu od przedstawicieli obecnych polskich władz, którzy odwiedzili Londyn dzień wcześniej. Od pierwszych słów Kijowski porwał Brytyjczyków; przemawiając po angielsku, doskonale wpasował się w nastrój tamtejszego wiecu.

„Witam Londyn! Witam Zjednoczone Królestwo! Witam Zjednoczoną Europę!

Barack Obama powiedział: „Nasze losy są indywidualne, ale nasze przeznaczenie jest wspólne”. Spotykamy się dzisiaj tutaj, bo jesteśmy współtowarzyszami niedoli. Wspólne problemy trzeba rozwiązywać wspólnie. Tak działa wspólnota. Prawdziwa wspólnota. Oparta na życzliwości i zaufaniu. Na wzajemnej trosce i uwadze. Na solidarności. Przez prawie pół wieku Polki i Polacy mogli jedynie marzyć o wspólnocie w przestrzeni europejskiej. I to w ukryciu, żeby nie narażać się na szykany. Europa była naszą Ziemią Obiecaną. Naszym Świętym Graalem. Naszym Shangri-La. W 2003 roku wreszcie mogliśmy się wypowiedzieć samodzielnie. W referendum akcesyjnym ponad 13 milionów ludzi zagłosowało za przystąpieniem do Wspólnoty Europejskiej. To ponaddwukrotnie więcej, niż zdobyła jakakolwiek zwycięska partia w wyborach po roku 1989 w Polsce. W żadnej innej sprawie Polki i Polacy nie byli nigdy tak zgodni. Chcemy żyć w zjednoczonej Europie!

Niestety w Europie są również szkodnicy. Ludzie, którzy nie rozumieją ducha wspólnoty. Gdzie są dzisiaj ci, którzy namawiali Was do Brexitu? Za chwilę za nimi znikną i inne szkodniki: Marine Le Pen, Geert Wilders, liderzy Alternative für Deutschland. Zniknie też Jarosław Kaczyński. Europejskie szkodniki nie będą decydować o kształcie i przyszłości Europy!

Dzisiaj Wy – obywatelki i obywatele Wielkiej Brytanii – musicie podjąć skuteczne działania, żeby powstrzymać Waszą izolację w Europie. My – obywatelki i obywatele Polski – musimy podjąć skuteczne działania, żeby przywrócić praworządność w Polsce i obronić nasze marzenie – marzenie o Polsce w Europie. W ciągu ostatniego roku w Polsce zniszczono niezależność mediów publicznych, podporządkowano prokuraturę politykom, zniesiono kontrolę sądową nad inwigilacja obywateli, ograniczono prawo własności, wprowadzono priorytet dla władzy w demonstrowaniu. A teraz trwają prace nad podporządkowaniem sędziów władzy politycznej. Trójpodział władzy niedługo ostatecznie zniknie w Polsce. Zostaną podporządkowane jednemu politycznemu ośrodkowi – dokładnie jak w czasach komunistycznego reżimu.

„Jeszcze Polska nie zginęła, kiedy my żyjemy”. Wierzę w te słowa. Wierzę, że Europa jest silna naszą siłą i że żyje tak długo, jak długo żyją nasze marzenia. Dlatego dzisiaj jestem tutaj z Wami. Jeszcze Polska nie zginęła! God save the Queen! Niech żyje wspólna Europa!”

Lider KOD spotkał się na marszu z koderami z Anglii, a potem w Europa House — z przedstawicielami prounijnych organizacji brytyjskich. Obecni byli m. in. Roger Casale – były poseł drugiej kadencji a obecnie lider New European – paneuropejskiego ruchu społecznego, Nick Clegg – poseł, były wicepremier Partii Liberalno-Demokratycznej, były szef tej partii, Tim Farron – poseł, szef partii Lib-Dem, David Lammy – obecny poseł z Laoubor Party, baron Alfred Dubs- obecny poseł z Laoubor Party). Rozmawiano o Brexicie i sytuacji Polaków na Wyspach Brytyjskich.

Mateusz Kijowski odwiedził miejsce, w którym doszło dzień wcześniej do ataku terrorystycznego.

Materiał powstał przy współudziale Piotra Surmaczyńskiego. Został pierwotnie opublikowany 29 marca br. na portalu KOD Mazowsze.

Rozmowa Rogera Casale z Mateuszem Kijowskim

Przemówienie Mateusza Kijowskiego w Londynie

POLSKA WERSJA Mateusz Kijowski pojechał do Londynu na zaproszenie organizatorów marszu Anti-Brexit. Został poproszony o wystąpienie po przemówieniu byłego premiera Wielkiej Brytanii Nicka Clegg a przed wystąpieniem posła Partii Pracy Dawida Lammyego, co świadczy o szacunku jakim darzony jest nasz lider na forum międzynarodowym w przeciwieństwie do przedstawicieli obecnych Polskich władz. Nasz Mateusz od pierwszych słów porwał Brytyjczyków; przemawiając po angielsku doskonale wpasował się w nastrój tamtejszego wiecu, tak jak robi to u nas. W dodatku w jasny i komunikatywny sposób przekazał Brytyjczykom wiedzę o zagrożeniach demokracji w Polsce, łącząc to z ich protestem przeciwko Brexit. Od teraz mamy w Wielkiej Brytanii wielu politycznych przyjaciół. Mateuszowi Kijowskiemu tak dobrze idzie zjednywanie dla nas sojuszników, że powinien częściej wyjeżdżać na wielkie europejskie demonstracje. Materiał filmowy skompilowaliśmy z wielu telefonicznych nagrań, za dostarczenie których dziękujemy naszym londyńskim korespondentom.

Opublikowany przez Video-KOD Poniedziałek, 27 marca 2017

Koszt wyjścia z UE. Przykład Wielkiej Brytanii

Halina Flis-Kuczyńska ostrzega przed samoizolacją Polski w Unii

Zaczęło się od narzekań na niedobre ograniczenia narzucane przez Brukselę, na zalew kraju przez imigrantów. Na wysokie koszty funkcjonowania Anglii w Unii Europejskiej. Referendum za wyjściem czy pozostaniem, przy mocno rozgrzanych nastrojach, dało wynik ponad 51 procent za wyjściem. Prawie natychmiast Anglicy chwycili się za głowy: co myśmy najlepszego zrobili? Ale Brexit został postanowiony i procedury wyjścia trwają.

Według doniesień prasowych z zeszłego roku brytyjskie ministerstwo finansów przewidziało , że w zależności od korzystniejszych lub mniej życzliwych dla Anglii wyników negocjacji rozwodowych z Europą, czyli od miękkiego lub twardego Brexitu, gospodarka może stracić od 38 do 66 miliardów funtów rocznie, a jej PKB spadnie o 5 do 9 procent w stosunku do poziomu, jaki osiągałaby pozostając w UE.

Dostęp do wspólnego rynku jest dla gospodarki konieczny. Korzystanie z jego przywilejów wymaga od krajów spoza wspólnoty wnoszenia opłat. Płacą Szwajcaria i Norwegia, podporządkowując się jednocześnie regułom tego obszaru, chociaż nie będąc członkami wspólnoty nie mają głosu w tworzeniu jej reguł. Do takiego statusu spadnie Anglia.

Ponadto istnieją podjęte wcześniej zobowiązania, takie jak składka za lata 2014-20, z okresem płatności do 2023 roku, kiedy to przewidziane jest ostateczne wyjście Wielkiej Brytanii z UE. To są dalsze dziesiątki miliardów euro.

Dwie dotychczasowe tury rokowań rozwodowych nie były łatwe dla żadnej ze stron. Jednak nawet gospodarczo tracąc wiele, Wielka Brytania z arsenałem atomowym, w swojej wspaniałej izolacji na wyspie, o bezpieczeństwo granic czy sąsiedzki atak martwić się nie musi.

Z nami jest inaczej. Dla nas w perspektywie krótszej ważny jest i dostęp do wspólnego rynku, i fundusze płynące do gospodarki, szczególnie szczodrze do rolnictwa. Jednak najważniejszą korzyścią z członkostwa w Unii Europejskiej, o której mniej się myśli na co dzień, jest bezpieczeństwo kraju.

Będąc w Sojuszu Atlantyckim i w Unii jesteśmy bezpieczni. Poza Unią – osamotnieni. I nie wiadomo, czy nie bezbronni. Stany Zjednoczone pod rządami Donalda Trumpa w pełni przewidywalne nie są. Z programu tarczy antyrakietowej wycofały się dawno, mamy jedynie obietnice sprzedania Patriotów. Z zalążków tworzącej się armii europejskiej wycofaliśmy naszych oficerów. Armia polska nie rośnie w siłę, wszystkie modernizacje sprzętowe pochodzą z czasu poprzednich rządów. PiS unieważniło przetarg na śmigłowce, nie ma łodzi podwodnych ani nowocześniejszych czołgów.

Trwają dziwne zmiany kadrowe. Wyrzucono z wojska wielu doświadczonych oficerów, kilkuset pułkowników, 36 generałów, jedną trzecią generalskiego korpusu. Zmiany i szybkie awanse nowych ludzi dzieją się na wszystkich szczeblach wojska.

Spod wpływów Rosji wydobyliśmy się niedawno i nie ma powodu sądzić, że ten wielki kraj pogodził się z tym i nie miałby ochoty podporządkować nas sobie ponownie. Niekoniecznie zbrojnie. Może wpływać, i są powody sądzić, że już w strefie obronności wpływa, na polskich decydentów i na naszą opinię publiczną. Poza Unią jak moglibyśmy się temu przeciwstawić? Wołając na pomoc Amerykę? Ale i w Ameryce mają kłopot z rosyjskimi wpływami.

Pojawiła się mocarstwowa teoria Trójmorza. Nie da się stworzyć potęgi militarnej i gospodarczej z 12 niewielkich państw, zwłaszcza że nie byłby to twór spójny, np. Słowacja już się od niego odcina. Może to być porozumienie państw korzystne gospodarczo w przyszłości, po wykonaniu dużej pracy nad tym związkiem, i bez intencji stawania przeciw Europie.

Ile byśmy na opuszczeniu Unii gospodarczo stracili? Podobnie jak Brytyjczycy, tylko proporcjonalnie więcej. Anglia to płatnik netto, wychodząc z Unii coś traci, ale i coś zaoszczędza. My wychodząc tylko byśmy tracili. Jesteśmy biorcą pieniędzy. Więcej z Europy dostajemy, niż do niej wpłacamy.

Na Brexicie, sami nie wychodząc ze wspólnoty, gospodarczo tracimy już. Podmuch tamtego rozdarcia sięga nas tym, że nowy europejski budżet będzie mniejszy, mniejsza też cząstka przypadająca nam. W dodatku wojując uparcie z Brukselą o Trybunał Konstytucyjny, o imigrantów, o nieprzedłużanie kadencji Donalda Tuska, o sądy, wreszcie sprzeciwiając się postanowieniom Trybunału Europejskiego z Luksemburga w sprawie wyrąbywania Puszczy Białowieskiej, tracimy sympatie i wpływy.

Przy dzieleniu pieniędzy na następne okresy nikt nie będzie miał powodu sprzyjać naszemu dotychczasowemu uprzywilejowaniu, wypracowanemu przez poprzednią ekipę rządzącą.